Ir al contenido principal

TRAVESÍA poema de Manuel Antonio

TRAVESÍA.

Troqueles reiterados
o reloxe o Sol
alcuñaron moedas efímeras
que repetían todas
a mesma cara e a mesma cruz.

A costa e o Mar
escamotearon unánimes dorsos
permutadores d' a mesma
lonxincua evasión.

Temos un estrangoado diagrama
repasado por tódolos novelos d' o horizonte
que viraron a proa e a Rosa d' os Ventos

N' a fasquía d' os barcos anónimos
postos a flote pola madrugada
estraviados n' o roteiro d' o serán
persistiron sempre
a mesma foula e o mesmo ronsel

Este intertroque de radiogramas
que reeditaron os faros e as estrelas
dounos a multiplicación monótona
d' as mesmas letras d' o mesmo morse

Foi a derradeira rafega de vento
quen n' os desfollou de tódalas lembranzas?

O Mundo
que xa non sabe
mais que repetir unha volta consabida
rachou clandestinamente
as follas imprevistas d' os almanaques

C’ as nosas mans suicidades
espallaremos n' o carrusel d' os ventos
os catro puntos cardinaes

Mentreas
o timoel
arrumbará proa a Ningures

TRAVESÍA


Repetiremos os nosos corazóns
cronometrando monotonías

N' as velas indecisas
folle o vento un indelébel
álbum de leit-motivs

O minuteiro
(tic-tac)
asumeu o compás d' as travesías.

Comentarios